![Pluta, uciekaj ;]](images/japonka.gif)
Anglia
W Anglii gatunek pitej herbaty zależy od pory dnia. Rano na śniadanie podaje się mocną pobudzającą do działania. Po południu, w czasie słynnego "tea time" czy five o'clock, Anglicy piją zwykle aromatyzowaną herbatę i Earl Grey. Angielski zwyczaj zasiadania do popołudniowej herbatki narodził się podobno w początku XIX w., za sprawą księżnej Anny z rodu Bedford, której bóle brzucha głównie dawały się we znaki, porze między obiadem a wieczornym posiłkiem. Tea time to nie tylko picie herbaty. Angielskiej "porze herbaty" towarzyszą od wieków te same, miłe dla ucha dźwięki: gwizdanie czajnika, brzęk delikatnej porcelany i srebrnych sztućców. Tea time to również jedzenie różnych smakołyków - słodkich, słonych ciast, ciasteczek, kanapek. Angielski rytuał picia herbaty ma być przede wszystkim relaksujący dla gospodyni, jak i dla jej gości. Jest także okazja do towarzyskich spotkań.
Japonia
Patrząc z boku japoński rytuał herbaciany wydaje się czynnością banalną. A jednak kryje się za tym cała filozofia a zasady przygotowania napoju pozostały w Japonii nie zmienione od przeszło 400 lat. Właśnie wtedy najznakomitszy japoński mistrz herbaty Senno Rikiu ustalił reguły przyrządzenia cudownego naparu. Obrzęd trwa kilka godzin. Każda czynność i każdy przedmiot mają mistyczne znaczenie. Wszystko ma swoje miejsce i czas. Ceremonia odbywa się w niewielkim pomieszczeniu wyłożonym matami. Atmosferę tworzą ciemne kolory i słabe oświetlenie. Obowiązuje absolutna czystość i cisza.
Każde wypowiedziane słowo musi być wyważone i na miejscu. Ukłon składa się przed czarką herbaty, jest on też symbolem wdzięczności za dopuszczenie do ceremonii. Jak twierdzi Tantasai ,współczesny japoński mistrz herbaty, dzieląc się czarką tego napoju można rozdzielić nią spokój na cały świat.
Inne kraje
W dawnej Rosji herbatę przygotowywano w samowarze. Arabowie z kolei mocną herbatę z dodatkiem mięty , a mieszkańcy Tybetu przyprawiają ją.... masłem i solą. Mniej znaną ceremonię mają mieszkańcy niemieckiego regionu Fryzji. Kawałek słodkiego kandyzu polewany jest zieloną herbatą. Pod wpływem gorąca kandyz rozpuszcza się, powoli słodząc herbatę. Następnie do filiżanki wlewa się śmietankę, której nie można mieszać. Mimo zakazu mieszania, łyżeczka jest tu jak najbardziej potrzebna. Włożenie jej do pustego kubka oznacza, że dość się już napiliśmy. Inaczej narażeni bylibyśmy na los pewnego pastora, który nie znając tego zwyczaju musiał wypić aż 32 takie porcje.
Jak podawać herbatę?
Na co dzień pijemy herbatę w szklankach albo w porcelanowych bądź fajansowych kubeczkach. Kiedy jednak zapraszamy gości, powinniśmy ją podać w filiżankach, najlepiej z cieniutkiej porcelany? Tradycyjne filiżanki do herbaty są pękate, dość niskie, szersze u góry, wyraźnie zwężone u dołu. W sklepach z porcelaną jest duży wybór serwisów do herbaty, składających się z filiżanek, dzbanuszków, cukiernic, a często również z dzbanuszków na mleko lub śmietankę. W czasie spotkań z przyjaciółmi herbatę możemy podać nie w dzbanuszku, lecz w czajniczku postawionym na podgrzewaczu.
źródło: herbaty.w.interia.pl
|
